Bruk av Xtranormal

Dette var eit fasinerande program å jobbe med. Eit slikt program er noko eg kan sjå føre meg kan føre til stor begeistring og motivasjon om ein tek det i bruk i skulen. Det er ikkje noko ein til dagleg gjer i skulesamanheng, men det er likevel noko som kan gjere at ein engasjerer elevane. Når ein brukar Xtranormal så tek ein i bruk fleire måtar å uttrykkje seg på i ein gong. Når ein brukar Xtranormal lager ein film. Ein må då lage sine eigne rollefigurar og omgivelsane dei er i. Ein må også lage eit manus. Altså ein må skrive ned det dei forskjellige rollefigurane skal seie. Deretter må ein lage filmen. Etterpå kan ein velje om ein vil publisere filmen, eller om ein vil halde den upublisert slik at det berre er du som kan sjå den. 

Noko eg føler var litt dumt med dette programmet var for det første at det ikkje fantest på norsk. I alle fall ikkje som eg kunne få til. Dette gjer at ein avgrensar seg litt. Då kan ikkje elevane vere under ein viss alder, for det er ikkje alle som meistrar engelsk i like stor grad. I tillegg var det litt trist at figurane prata i same tonefallet heile tida. Det skulle gått an å få fram forskjellige sinnstemningar, og på denne måten verkeleg å kunne formidle ein bodskap om ein vil det. Men det vertlitt vanskeleg når det ikkje kan endrast på tonefallet til «skodespelarane».

Her er ei lenkje til videoen eg laga då eg prøvde ut Xtranormal.

Hensyn. Øvingsoppgåve 2.

(Biletet er henta frå leksjonen om hensyn: https://docs.google.com/a/ga.hivolda.no/Doc?id=dg9r76pg_751gn4m34sp)

Kvifor og korleis er det annleis i forhold til reglane i lova med dette biletet?
Med dette biletet er det ikkje borna som er i fokus. Det er sjølve handlinga. Ingen av personane som er i biletet kan gjenkjennast. Andletet deira er ikkje visande, og på denne måten viser det at det er sjølve leiken som dei held på med at fotografen vil framheve. Då trer ikkje reglane i like stor grad fram. Derfor kjem ikkje dette biletet under dei same reglane som det andre vi såg på i samband med denne leksjonen. Her i dette tilfellet er det meir ein leikesituasjon fotografen vil få fram, og det treng dermed ikkje nemnast nokon namn i samband med ei eventuell publisering, og på grunnlag av dette er det ikkje strid på nokon av reglane som gjeld når det er innan personvern, og heller ikkje når det gjeld opphavsrett.

1.Situasjon: Jeg er fortsatt fotograf, og det er fortsatt mine barn. Kunne du da publisere bildet uten tillatelse?

Nei, eg kan ikkje då publisere biletet utan tillatelse. Først hadde eg måttet få tillatelse med fotograf. Ifølgje lova, er det i første omgong fotograf som har retten over biletet, og om det har personar i fokus, må ein få tillatelse først. Både frå personane som er i fokus, og dersom dei er under 15 år, så er det foreldra som bestemmer. Derfor hadde eg ikkje kunna publisert biletet.

2.Situasjon: Du er fotograf, og dette er dine elever. Kunne du da publisere bildet uten tillatelse?
Her kan ein diskutere for og i mot. Det er som dei seier «ingen regel utan unntak». Ein kan publisere biletet dersom det ikkje vert tatt bilete av andletet til ein eller fleire personar, kan ein publisere biletet dersom ein har tatt det sjølv, men på same tid bør ein i alle fall seie i frå til dei personane som det er bilete av før ein publiserer. Ein bør i alle fall vege for og i mot før ein publiserer bilete av elevane sine. Dei kan føle seg svikne. Dersom bilete ikkje viser andletet deira er det ikkje mykje dei kan gjere med det, men ein då miste respekta deira. Så i slike situasjonar er det kanskje lurast å prate med elevane før ein publiserer eit slik bilete, sjølv om det ikkje er nødvendig.

Mine tankar rundt dette:

Når ein ser på kva ein kan publisere og ikkje, er det ofte eit hårfint skilje på kva som er akseptabelt og ikkje. Somme gonger må ein berre føle seg fram til kva som er rett og ikkje. Ein må alltid passe på at ein har lova på si side, og dermed ikkje publisere arbeid som ein ikkje har lov til å publisere. Det er som regel viktig å konferere med den det bli tatt bilete av om dei tykkjer at det er greit av vedkommande legg ut bileter av ein på nett, sjølv om desse bileta ikkje kjem i strid med lova. Det er i alle fall det eg føler. Denne leksjonen har vore lærerik, for det er faktisk ikkje i alle tilfeller ein tenkjer over at det kan vere ulovleg å publisere bileter. Om ein publiserer eit bilete på nettby for eksempel, er det ikkje alltid ein spør vedkommande om det er greit at ein legg ut bileta som ein legg ut, og det kan faktisk vere i strid med personvernslova. Så dette var lærerikt, og noko ein må passe på når ein publiserer ting.

Hensyn. Øvingsoppgåve 1.

Kva slags betydning har personvern og opphavsrett for for eksempel å leggje ut klassebileter på nett?

Klassebileter kan med andre ord ikkje verte lagt ut på nett. Ein må då på førehand ha spurt om løyve med alle som er med på dette biletet, og om dei då i tillegg er under 15 år må ein høyre med foreldra etter løyve også. Om ein skal publisere for eksempel klassebileter kjem det gjerne fram både ansikter og det kan gjerne forekomme at namn kjem ut. Dette kan vere ubehageleg på somme personar, og på denne måten bryt ein med lova. Så lovene er ganske klare på dette. Ein skal alltid spørje om løyve før ein publiserer klassebileter på nett.

I tillegg til dette er det lett å manipulere bileter som er publiserte på nett. Ein kan for eksempel klippe ut andletet til ein person og flytte det over på eit anna bilete, som kanskje kan kome til å skade denne personen, eller i alle fall såre. Så det er alltid lurt å tenkje nøye gjennom før ein gir løyve til at bileter skal bli publiserte på nett, eller sjølv å publisere bileter.

Bygd på informasjon frå: http://www.datatilsynet.no/templates/article____881.aspx
  [Lasta ned: 20.04.2009]

  http://www.datatilsynet.no/templates/Page____2182.aspx
  [Lasta ned: 20.04.2009]

Korleis slår dette ut i forhald til å ta bileter av elevar i læringsarbeidet, på ekskursjonar, på tur, på tilstelningar i skulens regi og andre aktuelle situasjonar der ein ofte tek bileter?

I dette tilfellet gjeld ikkje den same lova. Om det skal brukast berre i skulesamanheng, og ikkje skal publiserast på nett, kan det takast bileter. Det er greit at elevane veit om det, men det står ikkje nokon plass at ein må be foreldra om løyve før ein tek desse bileta og brukar dei kun i skulesamanheng utan nokon publisering. Foreldre brukar i dei fleste tilfelle å like å sjå bileter når ungane deira har vore med på noko spanande, som for eksempel ein ekskursjon. Dei tykkjer det kan vere interessant å sjå kva ungane deira gjer på når dei er på skulen, så dei fleste foreldre har dermed ikkje noko i mot at det blir tatt bileter i slike samanhangar. 

Mine tankar rundt dette:

Personvernslova og opphavsretten er til for å beskytte personar mot at biletet deira skal publiserast utan løyve på Internett.  Då tykkjer eg det er ein bra moglegheit at det fins ei lov som gjer at ein ikkje kan publisere bileter utan  å vere sikker på at det ikkje sjenerer nokon. Det er også slike ting det er greit å lære noko om tykkjer eg, slik at ein ikkje bryt desse reglane sjølv. I den teknologialderen vi lever i no kan det vere greit å vite om slike ting, for meir og meir av kvardagen vår består av datamaskiner og bruk av internett. På grunn av dette må ein kunne om slike reglar for det er lett å leggje ut eit bilete på ei nettside som for eksempel Facebook, utan å tenkje over at det er andre sine andleter ein legg ut og publiserer. Så eg føler det er nyttig for oss å gjennomgå dette slik at vi kan lære andre om dette når vi er ferdig utdanna.

Sanna Tryggs utsegn

Utgangspunkt i Sanna Tryggs utsegn. Enig eller uenig?
«Skolen bør satse på mediekritikk allerede i barneskolen.» (Sanna Trygg)

Eg vil seie meg einig i denne uttalelsen. Skulen burde satse på mediekritikk allereide i barneskulen. Born blir yngre og yngre når dei blir kjende med data og informasjonssøk på Internett osv. Det er då viktig at skulen er med på å støtte opp dette, og gjer slik at dei kan vere kritiske til det dei les, og er oppmerksame på det som kjem fram i dei sidene som verkeleg er relevante og kjem med god informasjon til borna. På grunn av dette føler eg at det er viktig å byrje med mediekritikk allereide i barneskulen. Moglegvis er det ikkje viktig med ein gong borna byrjar på barneskulen, for det er ikkje alle born som kan lese og skrive når dei byrjar på skulen. Då er dette viktigare å fokusere på enn kjeldekritikk. Men når ein byrjar å bruke Internett som informasjonssenter i underisninga, bør ein byrje med mediekritikk slik at dei kan velje ut dei kjeldene som er relevante, og dei kjeldene som er «ubetydelege».

Born tenkjer ikkje alltid over kva dei søkjer på når dei søkjer på Internett. Og dei tenkjer i alle fall ikkje over kva innhald som er i teksten. Det er derfor viktig å byrje med å lære borna om dette så tidleg som mogleg, og helst når dei byrjar å søkje etter ting på Internett. Samtidig er det viktig å lære dei at det ikkje er lov til å kopiere ting frå Internett og bruke dette i sine eigne oppgåver eller publiserte ting. Desse er beskytta, og derfor skal det ikkje brukast. Så dette er absolutt ein grunn til å lære borna om bruk av Internett så tidleg som mogleg. 

Så eg vil påstå at det er lurt av skulen å satse tidleg på mediekritikk, slik at borna kan lære seg dette frå tidleg alder, og dermed får dei meir og meir erfaring. Når dei då blir så gamle at det er ei nødvendigheit å søkje opp informasjon på Internett, så veit dei kva slags kjelder dei skal bruke, og kva informasjon som er relevant og kva slags informasjon som ikkje kan brukast. Noko som i seinare tid kan avgjere om dei står på ei oppgåve for eksempel. Eller at dei kan klare å skilje informasjonskjeldene frå kvarandre. Det er i alle fall i mitt synspunkt viktig å byrje med kjeldekritikk så tidleg som mogleg.

Informasjonskompetanse 3. Øvingsoppgåve 2.

Kjeldekritisk vurdering av allaboutexplorers.com
Det første som slo meg er at forfattaren ikkje har med kjelder. Eg føler at om det ikkje blir oppgitt kor han har funnet dei forskjellige opplysningane. For at ein skal kunne føle seg vel med å bruke slike opplysningar må ein kunne føle seg trygg på kjeldene for å kunne bruke dei i ei eventuell oppgåve for eksempel. Så dette føler eg ikkje kan vere ein veldig seriøs nettstad.

Om ein vidare ser nærmare på opplysningane så er dei heller ikkje så korrekte som ein kan forvente. Eg såg nærmare på opplysningssida om Christopher Columbus og der vil eg seie at der var ein del ukorrekte opplysningar. Han er for eksempel ikkje født i 1951, og heller ikkje i Australia, så vidt eg veit. Denne personen har eg litt kjennskap til frå før, og eg veit derfor at han var født seint på 1400 – talet, så dette gjer at eg heller ikkje vil velge å tru så mykje på resten som er skrive.

Noko anna som eg vil peike på er at det ikkje er oppgitt nokon forfattar. Dette er med på å skape eit inntrykk av at nettstaden ikkje er seriøs. Når det ikkje er oppgitt nokon forfattar så veit ein ikkje kven som har skrive det, og då kan det vere at det ikkje er så korrekte opplysningar som ein kan forvente. Og det er alltid lurt å dobbeltsjekke med andre nettstadar når ein ikkje kan finne ein forfattar.

Korleis bruke denne nettstaden for å lære elevane om kjeldekritikk?
Om ein tek i utgangspunkt i webquest – delen på http://allaboutexplorers.com så kan ein lage nokon spørsmål om dei forskjellige personane ein kan finne på denne sida som dei skal finne opplysningar på. Ein kan då på same måten som på denne sida, gi opp to sider. Om ein tek utgongspunkt i Christopher Columbus då, og bruker same sidene som på denne sida, så vert dette:

 - http://allaboutexplorers.com/explorers/columbus.html

 - http://www.enchantedlearning.com/explorers/page/c/columbus.shtml

Så kan ein då gi elevane i oppgåve å gi ei kjeldekritisk vurdering av nettstaden allaboutexplorers.com, ved at dei då har ein annan nettstad å samanlikne med. Då vil eg tru at dei kjem ganske fort fram til den andre nettsida er mykje meir informativ, og kan kallast meir korrekt enn den første. Om ein kastar eit blikk på den, tykkjer eg at det viser seg fort kva av dei som kan verke mest seriøs og som gir mest korrekt informasjon.

Informasjonskompetanse 3. Øvingsoppgåve 1.

1. I kva slags by befinner Torvald seg?

Torvald er i Nairobi

2. Kva slags by reiser Torvald til?

Eg trur han reiser til Washington D.C.

3. Kva slags by befinn Tine seg i?

Tine er i Tromsø.

4. Kva slags by reiser Tine til?

Tine reiser til Reykjavik

5. Kva slags elv skal Torvald passe seg for?

Elva han skal passe seg for er Potomac River.

6. Kvar finn han det blå rommet?

Det blå rommet finn han i Det Hvite Hus.

7. Kva er det femkanta bygninga?

Den femkanta bygninga er Pentagon.

8. Tine skal sjå ein Heitapott. Kva er det?

Ein Heitapott er eit utendørsbad.

9. Kva er den gyldne sirkel?

Den gyldne sirkel er Thingvelldir nasjonalpark.

10. Kva slags fag kan du ta ved Globalskulen?

Ved Globalskulen kan du ta norsk, samfunnsfag og RLE

På kva måte kan eit slikt nettspel styrkje elevane si informasjonskompetanse?

Slike nettspel kan styrkje elevane sin informasjonskompetanse på fleire måtar. Om ein les teksta nøye kjem det fram opplysningar undervegs som kan gi ein hint om kvar ein befinn seg i verda og kvar reisa går vidare. Om ein veit ein del om dei forskjellige stadane eller bygningane så kan ein leite i sin eigen hukommelse etter svaret som blir hinta fram om. Om ein ikkje kan svaret, kan ein leite seg fram til dette svaret ved å søkje på Internett for å finne fram til det rette svaret. Men for å kunne vite kva ein skal søkje på må elevane vere kritiske til både den informasjonen dei les i oppgåva, men også på dei svara som dei kan få fram gjennom å søkje på dei. Når dei får forskjellige svaralternativ kan det også vere lettare å finne ut av kva ein skal søkje på. Eg skal innrømme at når eg søkte på Det blå rommet så kom det i grunnen fram mest informasjon om ein plass i Noreg. Og det kunne det ikkje vere. Eg hadde mine mistankar om at dette var eit av dei mange romma i Det hvite hus, så eg søkte derfor på dette, og då kome det fram eit bilete av det blå rommet som fins akkurat her, og på denne måten fann eg ut at det var her Det blå rommet var her. 

Så dette spelet kan altså vere med på å gjere elevane meir oppmerksame og kritiske til kjelder, og det kan gjere at dei lærer seg å vere meir oppmerksame på informasjon som kan vere gøymt i teksten. Altså at dei lærer seg å lese mellom linjene slik at informasjonen kan bli klarare for dei.

Øvingsoppgåve 2 Informasjonskompetanse

Her er eit informasjonsnav som eg har laga. Her har eg lagt til dei RSS – straumane vi saman gjennom leksjonen skulle leggje til dette informasjonsnavet, og eg har leika meg litt med småprogram som eg har lagt til, og diverse nettsider som kan bli brukte som Web 2.0. Verkty.

Informasjonsnavet fins her.

Øvingsoppgåve 1. Informasjonskompetanse

Her er eit utsnitt av det tankekartet med dei forskjellige Web 2.0 verktya som eg no skal skrive litt om. 

Dei eg brukar i dag:
YouTube:
Eg brukar YouTube i somme tilfeller. Her er det mest til å sjå igjennom dei filmane som blir lagt ut som eg anten interesserer meg for eller har lyst til å lære meir om. 

YouTube er ein side der dei kan leggje ut filmar som ein har laga, og folk kan kommentere på kvarandre sine filmar. Noko vidare enn dette kjenner eg ikkje til dette Web 2.0. verktyet. Men slik eg har forstått det kan ein danne seg eit nettverk og leggje til venner også på denne sida.

Podcast:
Ved å gå IKT – studiet har vi jobba med forskjellige digitale medier, og nettopp gjennom dette har vi laga vår eigen podcast. Derfor har eg vore borti og jobba litt med dette.

Mindomo:
Dette er også eit program vi jobba med i studiet. Det er eit program der ein tek i bruk tankekart. Det er eit nyttig program å ta i bruk i skulesamanheng, og når ein har ein ide som ein vil byggje på.

Picaza:
Dette er eit program som eg har brukt litt igjennom studiet. Eg har brukt det for det meste for å lagre bileter som eg seinare har redigert i Picnik. Noko vidare kjennskap til dette programmet har eg ikkje så eg kan berre sei det om det.

Blogg
Gjennom studiet har vi tatt i bruk fleire bloggar. Vi har ein refleksjonsblogg på blogger.com, og ei nettavis i wordpress.com. Det er forskjellige bloggar, men begge interessante å jobbe med. Du kan følge kvarandre sine bloggar, og på denne måten vert det eit sosialt verkty. Ein kan gå inn og lese dei forskjellige sine bloggar og kommentere til kvarandre.

Google Docs
Dette er eit progam vi har jobba mykje med gjennom heile studiet. Det blir tatt i bruk ved gruppeoppgåver, for det går an å samskrive i eit dokument samtidig. Du kan publisere ting slik at monge kan få tilgong til det dokumentet du har skrive, eller du kan halde dokumentet heilt for deg sjølv. Google Docs er absolutt eit program ein kan ta i bruk i skulen og i undervisninga.

RSS
RSS er noko ein veit noko om, men eg personleg har aldri tenkt over kvifor vi skal ta det i bruk. No har eg gjennom studiet lært meg meir om RSS og vi har teke det i bruk meir og meir. Derfor er dette eit program eg brukar litt no.

Facebook
Dette er ei nettside der du kan vere medlem av eit nettsamfunn. Her kan ein leggje til vennar, chatte med dei, sende «brev» til kvarandre, leggje ut bileter, spele og gjer på ein heil del forskjellige ting.

Hvilke har du hørt om:
Del.icio.us
FreeMind
Flickr
Wiki
Atom
MySpace


Korleis bruk dei mot elevane si læring:
YouTube: Frå YouTube kan ein finne filmar ein treng for å forklare ting, ein kan lage sine eigne filmar og publisere dei på YouTube. På denne måten kan ein få kommentarer på filmane ein legg ut, og gjennom dette finne ut av kva ein kan endre og forbetre om ein skal gjere eit liknande prosjekt.

Podcast: Dette er eit medie ein i grunnen står ganske fritt med. Dei fleste tema kan ein bruke for lage ein podcast til, og dette kan vere ein motivasjonsfaktor som kan engasjere fleire elevar for det kjem utanom tavleundervisninga og lesing av bøker.

Mindomo: Dette er eit program ein kan ta i bruk i dei fleste fag i skulen for at det skal rettast inn mot elevane si læring. Det skal vere mogleg for fleire å redigere i eit tankekart samtidig, så det kan bli brukt om elevane skal ha eit gruppearbeid og vil kome med idear rundt temaet dei skal ha om, eller det kan bli brukt for at dei aleine skal idemyldre rundt eit tema.

Picasa: Dette programmet har eg ikkje så veldig mykje kunnskap til, men det kan bli brukt om ein tek føre seg bileteredigering, og vil lagre bileta sine på nett slik at det kan vere lett å jobbe med dei ved for eksempel ved å bruke Picnik.

Blogg: Ved å bruke blogg i undervisninga kan elevane reflektere over oppgåvene dei har jobba med, både lekser og andreoppgåver. Om ein tek i bruk blogg kan dei følgje kvarandre sine bloggar og kommentere på det dei andre skriv. På denne måten kan dei lære å vere kritiske til det som blir skrive, og lære seg å reflektere over det arbeidet som dei gjer.

Google Docs: Dette programmet kan bli tatt i undervisninga når elevane skal for eksempel gjere gruppeoppgåver. Dei kan då sitje å skrive på oppgåva samtidig, og dei kan redigere på det dei andre skriv om dei ikkje føler at det passar inn i oppgåva. 

Facebook: Denne nettsida kan bli retta opp mot læring på fleire måtar. Her er ein chattefunksjon der elevane kan sitje å diskutere oppgåver som dei har problem med eller som dei skal jobbe med saman. Det kan leggjast ut lenkjer som dei vil dele med både medelevar og andre kjente. Der finst mange moglegheiter om ein vil ta i bruk eit slikt verkty.

Oppgåve til generasjon.com

I denne boka skal vi sjå på korleis media har prega norske born og unge som har vekse opp i omkring årtusenskiftet. Det kjem fram forskning gjennom 12 år; frå 1993 – 2005. 

Kapittel 1. Innledning

Mediene er nå så integrert i kvardagen, at ein ikkje ser at dei er i stadig endring, utan å ta eit steg utanfor kvardagen. Og då er det gjerne at borna er i ein utsatt situasjon på grunn av mediene det blir fokusert på. Endring er noko som skjer i dagens media heile tida. Det kjem heile tida nye «hardware» og «software» og liknande. Tønnessen har fulgt ei gruppe born frå dei gjekk i barnehage i 1993, til dei gjekk ut av grunnskulen i 2005. Her har ho kome fram til bornas vaner innan mediebruk. Dette gir moglegheit til å utforske dei unges eget perspektiv på prosessane der dei unge utviklar seg til ungdom samtidig som mediene også endrar seg. Og i dag går det ikkje an å kartleggje kor mykje tid born eigentleg brukar på dei forskjellige mediene. Det blir i dag brukt fleire og fleire medier parallelt. Dei kan gjerne lese og og lytte til musikk samtidig for eksempel. Og det ser også ut til at ungane skaffar seg tilgjenge til dei mediene dei tek i bruk, så det er ikkje lenger noko hinder. 

Kapittel 2. Nye og gamle medier

Ungdommen ser føre seg ei stor endring i løpet av kort tid, når det gjeld teknologien. Og det kan vel kanskje stemme. Sidane teknologien er i stadig endring, er det godt mogleg at den er mykje meir avansert om 20 år enn det vi ser føre oss idag. Den generasjonen som veks opp i dag har spesiellt opplevd endringar når det gjeld fjernsynet, datamaskin og mobiltelefon. Og da gjerne mobiltelefonen som har overtatt mest på ungdomstrinnet. Der mobiltelefonen fungerer som ei lita datamaskin, der ein kan surfe på Internett, fungerer som eit kamera og ein kan produsere tekst i forskjellige variantar. Og no gjerne med fleire og fleire funksjonar på ein telefon som berre blir mindre. Og mobiltelefonen kan også bety katastrofe å ikkje ha blant ungdommen. Når dei fleste andre har ein mobiltelefon, gjer det at det er lett å få tak i dei. Medan dei som då ikkje har mobiltelefon, blir utestengde frå gruppa. Og dette er noko som ikkje er lett å takle i ungdomstrinnet. 

Men om ein kikkar nærmare på datamaskina som medium, kan ein sjå eit skilje mellom kjønnsfordelinga på dataen. Gutar er meir intresserte i å spele spel enn å chatte og bruke dei andre funksjonane til datamaskina. Jentene derimot er meir intressert i chattekanalane og bruk av e – post. 

Mobiltelefonen er mest brukt til å sende SMS med. Cirka 80% av ungdommen brukar mobiltelefonen til å sende tekstmeldingar. Men mobiltelefonen blir også brukt til å fylle inn dødtid, som for eksempel på bussen og når dei ventar på andre osv, og somme brukar den også som vekkjarklokke.

Kapittel 3. Mainstream og individuell tilpasning

TV er stadig det mediet som er mest sentralt i i barn og unges liv. Tven fins i alle heimar og også på monge av ungdommsroma, og fleirtallet av ungdom ser på TV nesten kvar dag. Sidan ein TV – kanal kostar meir å lage enn eit anna medium, må dei nå ut til fleire, og er derfor laga for alle målgruppene i samfunnet vårt. Derfor på grunn av dette er det derfor fleire som ser på Tv enn det er som tek i bruk datamaskiner for eksempel. 

Barn og unge trekkjer mot det internasjonale når dei tek i bruk spel og program. Dei fleste vel faktisk dei programma som er på engelsk. Både når det gjeld TV – program, og når det gjeld spel og liknande til datamaskina. Men om ein ser på det heile biletet vel fleirtalet å ta utgongspunkt i det kjente norske, medan dei må meistre det engelske for å fylgje med i den internasjonale ungdomskulturen. 

Mine tankar rundt dette:
Eg kan forstå mykje av det som kom fram i denne teksten. Media er stadig i endring, og det kjem heile tida nye oppdateringar, både til mobiltelefonar, datamaskiner og fjernsynet, som jo er dei viktigaste media som vi har vore innom i desse tre kapitla. At Tven er mest utbreidd var eg i grunnen beredt på. Det er noko som eg såg føre meg eksisterte i kvar heim, for dette er noko den vaksne generasjonen meistrar. Derimot datamaskiner og mobiltelefonar er eg, av erfaring, ikkje så sikker på at alle vaksne meistrar i like stor grad. Dei har eit ynksje om å forstå dette, men det er ikkje alltid like enkelt å lære det. Det er i alle fall det nokon kan føle når dei har prøvd seg fram på datamaskinene. Men at samfunnet er i stadig endring når det gjeld media er ikkje noko stor overrasking. Det er noko vi som lever i dag har fått erfare. Og sidan det er ein så integrert del av kvardagen, føler eg at det ikkje er noko nytt for nokon at det heile tida er noko nytt på markedet.

Eksperimentering med Comic Life

Bruk av comic life

Comic Life føler eg er eit program som kan vere veldig anvendelig i skulen. Ein kjem fort inn i det, og det er ikkje så veldig vanskeleg å bruke. Eg føler at dette kan vere noko for elevane. Kanskje ikkje i dei lavaste klassetrinna. Til det vert det litt for avansert, men det er eit program ein kan ta i bruk med elevar som går i dei siste åra på barneskulen og oppover. 

Eit kompetansemål som kan dragast inn i denne samanhengen er eit kompetansemål i norsk som omhandlar samansette tekstar: Elevane skal kunne lage sammensatte tekster med bilder, utsmykninger og varierte skrifttyper til en større helhet, manuelt og ved hjelp av digitale verktøy (Utdanningsdirektoratet, 2006) Om ein tek i bruk Comic Life med elevane, så jobbar dei både med bruk av bilete, utsmykningar og dei kan variere skrifttypane. Gjennom å bruke Comic Life så blir det bruk av digitale verkty som står i fokus. Så om ein brukar Comic Life kjem ein innom både bileteredigering, skrift og utsmykning. 

Om ein beveger seg til å sjå på kompetansemål som gjeld for kunst og handverk kan ein finne meir mål som kan nåast gjennom å bruke Comic Life i skulen. Eit av kompetansemåla innan visuell kommunikasjon i kunst og handverk seier at elevane skal kunne lage teikneseriar og også forklare samanhengar mellom teikneseriar og film. For første del av dette kompetansemålet er Comic Life eit ypperleg program. Om du ser på biletet nedanfor har eg prøvd å lage ein liten teikneserie med bruk i mine eigne bileter for å vise korleis eit eksempel kan vere når ein tek det i bruk i skulen (Utdanningsdirektoratet, 2006). Så ein kan altså drage inn forskjellige fag om ein vil ta i bruk Comic Life i skulen, der programmet kan vere med på måloppnåing i dei forskjellige faga.

Mine tankar rundt bruk av Comic Life:

Dette programmet er eit bra program å ta i bruk. Det er mykje forskjellige å eksperimentere med, og det er spanande å lærerikt. Eg følte sjølv at det kunne vere kjekt å eksperimentere med dette, og tida gjekk fort når eg satte meg ned og prøvde ut forskjellige ting med Comic Life. Det var eit veldig interessant program, og noko eg føler kan engasjere elevane om ein tek det i bruk med elevane medan dei går på skule

Oppgåve i medieproduksjon i DKL104

Mot mediedysleksiens tidsalder? Soilikki Vettenranta

For at elevane skal sleppe å miste seg sjølv i all den medieoppmerksomheita som er no til dags, må dei få tid til å reflektere over det dei ser og høyrer. Det er heile tida noko som har skjedd i eit anna land som krig, drap osv. Det er som regel berre det negative som skjer i verda som kjem fram i nyheitene. Gjer då dette til at vi bryr oss meir om kva som kan skje i verda, eller blir vi istadenfor ignorante, og bryr oss til slutt ikkje om kva som skjer med verda?

Eg vil seie at det kan verke begge vegar. For somme blir det berre ein lyd som står på i bakgrunnen. Noko som igjen fører til at ein ikkje legg merke til nyheiter, og dermed ikkje kva som skjer i verda. Igjen på den andre sida, kan ein slik informasjon føre til at nokon folk engasjerer seg meir om det som skjer med verda. Det kan føre til at born og unge lærer seg til å føle medmenneskelegheit. Så media kan påverke både negativt og positivt.

Om ein følgjer litt med på media, kan ein også høyre om nokon som har blitt så påverka av filmar eller seriar at dei skal ut og gjere det same som ein av rollefigurane. Dette er så klart ikkje vanlege tilfeller, men det har skjedd. Då har som regel nokon enda opp med å bli skadd. Så ein kan sjå både fordelar og ulemper med media si påverknad på folket.


Krever medieutviklingen ein ny dannelsesteknikk? Svein Østerud

Massemedia blir ein større del av menneskenes verden. På grunn av dette føler eg at det er lurt å integrere dette meir inn i elevanes undervisningsmetode. Undervisninga må kunne leggje vekt på, og lære elevane til, å vere kritiske til massemediane. Samtidig må lærarane lære elevane å vere opne for nye tankar og at der er moglegheitene til å bruke media under ansvar og til positive formål.

Slik læreplanane ser ut, kan det seiast at dei har eit godt dobbeltperspektiv og at dei er med på å fremje læring, istadenfor å gjere slik at den går tilbake. Men dette synet i læreplanane endra seg i 1990 – åra. Skulesystemet fekk då eit splitta syn på korleis ungdommen blei påverka av massemedia. Det var då spesielt fjernsynet som blei sett på som den onde syndebukken i samfunnet. Dei skrivne media blei gjerne sett på som lærerike og sett på til å ha ein positiv effekt på ungdommen.

I den nye læreplanen (LK06) er det istaden kome eit meir realistisk syn på massemedia sin påverknad på ungdommen. LK06 gir tilstrekkeleg rom for elevane sine danningsprosessar. Om då lærarane fokuserar og tenkjer igjennom kva dei kan gjere for å bruke dette til å fremje læring, kan massemedia bli brukt til noko læringsfremjande. Så det er opp til lærarane å stimulere til ei undervisning som kan vere med på å ruste born og unge til å delta i samfunnet.

Tankar rundt desse artiklane

Begge desse artiklane kan vere interessant og kome med innlegg som er fornuftige å bruke i dagens situasjon med tanke på media si påverknad. Media kan påverke kvar enkelt person på forskjellig måte, og dette må ein som lærar take hensyn til, og bruke litt tid på. Ein må gi elevane moglegheit til å reflektere over, og kome med sine meiningar om forskjellige ting som skjer rundt i verda. Det eg meinar er så klart ikkje å gå igjennom alle innslag dei ser på TV eller les i avisa, men det som er mest relevant for sin skule. Eg hugsar at vår lærar gjekk igjennom det som hadde skjedd under terrorangrepet som skjedde i USA 11. september 2001. Det var ei hending som rysta heile verda, og som endå ikkje er gløymd. Slike ting kan vere nyttig å ta opp, for det kan vere monge, og då spesielt unge, som ikkje forstår kva som foregår. Dette kan vere ein nyttig lærdom for dei å få gå igjennom, og få spør om spørsmål som dei har. Eg veit i alle fall at eg følte det som noko godt då eg opplevde det. Og det er noko eg håpar å få moglegheit til å lære av studiet. Å sjå kva som er relevant å ta opp med dei forskjellige aldersgruppene, og kva som ikkje er passande å ta opp i samband med undervisning.

Oppgåve 1 i DKL102

Wesch mot Selwyn

Wesch sitt syn på bruk av sosial web kan seiast å vere positivt. Han meinar at dette set elevane inn i ein læringsposisjon der dei står fri til å bruke sosialt web til læring utan innblanding frå lærarane. Wesch seier at elevane lærer best i situasjonar der lærarane ikkje er til stade. I undervisningstimar har elevar ein tendens til å stille «dårlege» spørsmål, som for eksempel; kor long skal stilen vere? Er undervisninga obligatorisk? o.l. Slike spørsmål vil ein helst unngå, for det er ikkje med på å fremje læring. Det viser heller at elevane ikkje er særleg interesserte i å vere til stade og til å lære noko. Han meinar at elevane kan lære mest ut av diskusjon med kvarandre, og dette gjerne ved å bruke sosial web.

Om ein då ser på Neil Selwyn sn ståstad er han skaptisk til bruk av sosial web i undervisninga. Han meinar at det er i varierande grad elevane har teke i bruk sosial web i situasjonar heime. Nokon av elevane har ikkje tilgong til sosial web heime, og det kan derfor bli problematisk for dei å ta dette i bruk meinar han. Og at det er ikkje sikkert at elevane er einige om å ta i bruk sosial web. Han meinar at det er viktigare å sjå på kva ein kan gjere for å engasjere elevane til å lære noko enn å bruke sosial web.

Mitt syn på desse to teoriane:
Eg meiner at om ein finn den gyldne mellomveg mellom desse to sitt syn så kan ein få eit læringsmiljø som stimulerer til læring. Slik eg ser det, er det fleire og fleire som tek i bruk sosial web på fritida. Om ein finn ein måte å integrere bruk av sosial web i undervisninga slik at det fremjar til å vere med på å utvikle borna som studentar, vil eg tru er den beste måten å bruke dette på. Eg føler sjølv at bruk av sosial web kan også vere med på å engasjere fleire elevar til å ville kome med spørsmål og kommentarar. Når ein sit i eit klasserom med alle augene retta mot ein, kan det vere «skummelt» å seie det ein vil seie. Det kan då vere lettare å seie det over ei nettside, som for eksempel Facebook. Så eg vil tru at om ein integrerer sosial web til ein viss grad i undervisninga så kan det vere til hjelp. Men ein bør likevel passe på at det passar til den undervisninga ein held på med.